Na een slechte en korte nachtrust stappen we om half zeven van bed. Vandaag is er weer een hoogtepunt van deze vakantie met een voor ons tweede bezoek aan Little Finland waarvoor we een Hummer hebben gehuurd.

We laden de koelbox met eten en drinken en gaan nog even langs de Wal*Mart voor wat laatste inkopen. Even over acht vertrekken we. Via de I 15 rijden we naar Mesquitte en verlaten de Interstate bij exit 112. Als we de rivier over zijn gaan we rechtsaf de Gold Butte road op die een heel stuk parallel loopt aan de Virgin River. Bij de driesprong met Whitney Pocket maken we een stop. De natuur is hier prachtig en we doen nog even “gek”….

De weg wordt nu een gravelroad en Annie neemt het stuur over. Zij is een beetje (erg) Hummergek en heeft hier al vaak heel over gedroomd.

Na 15 mijl slaan we rechtsaf en nu wordt het menes. Hummy ploegt zich een weg door mul zand, over keien en door de wash. Het is even wennen, maar al gauw ment Annie de wagen alsof ze nooit anders heeft gedaan. Heel stoer vindt ze het en ze rijdt dan ook in 1 ruk door naar het eindpunt. We kennen de route nog van vorig jaar en zonder hulp van GPS komen we bij de “eenzame” palmboom.

De rugzakken gaan op en de wandelschoenen aan en dan klimmen we via het linker zandpad naar boven. Vorig jaar hebben we de hele rimrand langs gelopen, maar nu gaan we verder naar achteren en hogerweg het gebied verkennen. Het is weer adembenemend mooi en bij elke stap zien we weer andere formaties.

Wat ook opvalt is dat er overal een witte laag op de stenen te zien is. Zelfs beneden bij de Palmboom zagen we dit. Vorig jaar was dit beslist niet zo en wij denken dat dit misschien komt door zout water wat hier overheen gespoeld is. Maar zeker weten doen we het niet.

Deze keer zien we ook een tweetal andere mensen en zijn we niet alleen in dit gebied. Halverwege gebruiken we de lunch in de schaduw van een rots en na een kleine vier uur rondgedoold te hebben gaan we weer terug naar de auto.

Nu “moet” ik achter het stuur en gelijk het moeilijkste gedeelte door. Eerst vind ik het een beetje eng, maar al gauw krijg ik er plezier in en cross een aantal mijlen door dit ruige landschap. Dan neemt Jan het stuur over om ook het Hummergevoel te ervaren. We doen nog zo’n 3 uur over de terugreis.

We eten soep, een pizza en ijs als toetje. Daarna gaan Rob en Jan de Hummer weer terugbrengen.

Annie en ik gaan eerst douchen om het rode zand weg te spoelen. Als de mannen om half negen terug zijn, drinken we nog gezamenlijk een kop koffie buiten en daarna gaan we naar binnen en op tijd naar bed.

Het was weer een fantastische dag……

Overnachting: Sams Town RV Park $ 28,38
Gereden: Trailblazer 12 mijl en de Hummer 248 mijl
Getankt: 22,68 gallon (3,599 p.g.) voor de Hummer. Hij heeft op 1 gallon 12,56 mijl gereden

Vandaag gaan we shoppen. Het is prachtig weer, niet te heet en we beginnen de dag lekker rustig. Als eerste gaan we richting Sunset Blvd waar we diverse winkels aandoen. Annie koopt scrapspulletjes en wij vinden wat dingen voor de kinderen om mee naar huis te nemen. In een mall gaan we lunchen in de foodcourt. Deze keer wordt het Panda Express.

Old Navy heeft nog steeds de 4th of July T-shirts niet, maar in een sportzaak scoor ik nog een leuke korte broek en we kopen een douchegordijn voor thuis. In Circuit City kijken we naar een nieuw navigatiesysteem en zijn nogal gecharmeerd van de TomTom 920 waar zowel de kaart van Amerika als die van Europa al op zit.

Hierna gaan we naar Frys en vermaken ons een hele tijd in deze electronicazaak, een vast onderdeel als we in Las Vegas op bezoek zijn. A & R vinden hier een fotocamera naar hun zin en wij kijken hier naar een nieuwe Tommy. Helaas hebben ze hier de 920 niet. We rijden dus weer terug naar Circuit City en kopen hem daar.

We zijn allemaal erg blij met onze nieuwe apparatuur en vieren dit op het terras van Starbucks met een lekkere grande Frappucino caramel. Hierna terug naar Sams Town waar we een broodje eten en een lekkere douche nemen.

Om half acht gaan de mannen naar Hertz om de Hummer op te halen en goed een uur later
zijn ze weer terug met een schitterende witte Hummer die door ons uitgebreid wordt “gekeurd” natuurlijk! Helaas heb ik alle foto’s van deze dag per ongeluk gewist, maar ik kan onze Hummy hier wel even laten zien….

Hier ons hele wagenpark….

Tegen 10 uur rijden met Hummy naar de Las Vegas Blvd en rijden vol trots de hele Strip over. We parkeren hem bij Flamingo in de parkeergarage en gaan naar Bellagio voor de fonteinenshow. Drie voorstellingen hebben we bekeken waarvan de mooiste uiteraard die was op muziek van “Proud to be an American”. Kippevel krijg ik daar telkens van.

We lopen nog een stukje verder en het is al ver na twaalven als we terug rijden naar de camping waar we tegen half twee ’s nachts weer aankomen en gauw naar bed gaan. We hebben een zware dag morgen en moeten vroeg op voor onze tocht naar Little Finland.

Overnachting: Sams Town $ 28,38
Gereden: Trailblazer 70 mijl en Hummer 37 mijl

Beginstand 4562 mijl

Een heerlijk temperatuurtje als we wakker worden in Las Vegas. Het is warmer dan gisteren en de korte broek kan gelijk aan.

Om 9 uur gaan de heren met onze camper naar Hertz om de huurauto op te halen die we voor vijf dagen hebben gereserveerd. Annie en ik gaan internetten en het reisverslag bijwerken. Jan en Rob komen tegen half elf terug met een big smile want ze kregen een SUV (Trailblazer) mee in plaats van de fullsize die we hadden besteld. Zo maar een upgrade zonder dat over betalen of iets dergelijks werd gepraat. Ons bagageprobleem voor de laatste dag is hiermee ook gelijk opgelost. Wij allemaal blij natuurlijk!

We kopen zo’n piepschuim koelbox en nog wat brood aan de overkant bij de Wal*Mart en gaan dan met z’n vieren in de Trailblazer op weg naar het Red Rock State Park wat vlak bij Las Vegas ligt. We zijn hier allemaal al eens eerder geweest, maar het is een heel mooi park met veel trails en je kunt je hier nog dagenlang vermaken. Het weer is perfect.

We gaan eerst naar het Visitorcenter voor wat informatie en we bekijken de dessertgarden die er naast ligt. Ook zie ik hier een hagedis die ik eindelijk een keer op de foto weet vast te leggen. Die beesten zijn watervlug altijd.

Daarna beginnen we aan de loop van 13 mijl die je hier kunt rijden. We stoppen bij elk viewpoint en we fotograferen heel wat. Er staat veel in bloei en vooral de bloeiende cactussen krijgen natuurlijk veel aandacht. Als lunch eten we op een bankje ieder twee appel/kersenflappen die we gekocht hadden.

Halverwege het park lopen we een groot gedeelte van de Calico Tanks trail. We doen het op ons gemakkie en na een paar honderd meter kom je al haast geen mens meer tegen. Ook nu zien we weer veel mooie planten ik krijg weer “cactusles”.

Hierna maken we de loop af en stoppen nog bij een aantal viewpoints. Het is al over half vijf als we het park weer verlaten.

Terug op de camping nemen we een heerlijk douche en relaxen nog een poosje. Om 7 uur lopen we naar Sams Town casino voor het seafoodbuffet wat hier elke vrijdag wordt geserveerd. We hebben ons te goed gedaan aan krab, oesters, garnalen en andere soorten vis en vlees. Van de toetjesbar liep je het kwijl ook uit de mond en met een veel te volle maag lopen we weer terug naar de camper.

We drinken buiten nog wat, maar zijn eigenlijk alle vier best wel moe en voor half elf duiken we al ons bed in.

Overnachting: Sams Town RV Park $ 23,38
Gereden met camper: 21 mijl
Gereden met Trailblazer: 82 mijl

Beginstand 4304 mijl

We zijn vroeg wakker en de zon schijnt al, maar het is stervens koud. We doen de verwarming aan en kruipen lekker weer onder de dekens. We hadden gisteren al besloten niet te ontbijten in de camper en gelijk te vertrekken omdat we toch geen generator aan mogen doen in dit park.

We vertrekken 8:15 uur en rijden eerst naar de benzinepomp 1 mijl verderop, waar we broodjes kopen en onze koffiebekers vullen. De snijdende koude wind is er nog steeds. In de camper willen we ons broodje opeten, maar die blijkt van binnen nog bevroren, dus leggen we die maar een poosje in de zon op het dashbord en gaan aan de rit.

We volgen de US 93 South die, zoals ook op de kaart staat aangegeven, bijzonder mooi en scenic is. Na 15 mijl komen we het eerste dorp tegen Caliente, een vrij groot dorp met enige historie wat te zien is aan de huizen en de gebouwen zoals het Postoffice en het Railway Station. Een prima overnachtingsplaats als je deze omgeving wilt verkennen.

De US 93 buigt nu naar het westen en bij de junction vlak voor Alamo nemen wij de 375 die naar Area 51 voert en naar Rachel. Dit is een stuk van 40 mijl die we later weer terug zullen rijden. Onderweg komen we weer eens een oversized load tegen zoals je zo vaak ziet rijden hier in Amerika.

We rijden de Hancock Pass omhoog en bij de afdaling passeren we in de bocht de jct met de Groom Lake Road die voert naar de restricted area van Nellis Air Force Base waar vele geheime testen worden uitgevoerd, ook wel genoemd de Nellis Bombing en Gunnery Range. Deze dirt road is een lange streep en voert naar de Main gate van area 51.

Wij rijden echter door en maken een stop bij de Black Mailbox, die overigens nu wit is.

We rijden de Coyote Pass over naar Rachel en stoppen bij de bekende Little Ale’Inn. We maken zowel binnen als buiten wat foto’s en natuurlijk moet er ook een plaatje van ons geschoten worden met de aliens. Het is behoorlijk druk hier en we zien allerlei nationaliteiten, zelfs Russische toeristen. We kopen nog wat souveniers en gaan dezelfde weg weer terug.

We rijden de Extraterrestrial Highway nu weer terug naar het zuiden en maken ook nog een foto van een van de borden langs de kant van de weg die doorzeefd is met kogelgaten.

Weer aangekomen bij de junction met de US 93 gaan we nu rechtsaf en dan is het nog 102 mijl naar Las Vegas. Voorbij Alamo rijden we parallel aan het National Pahranagat Wildlife Refuge, een prachtig gebied. Trouwens de hele weg is weer scenic. Hoe zuidelijker we komen, hoe woestijnachtiger het landschap wordt. Veel zand met begroeiing waarop toch menige struik bloeit in mooie kleuren. Ook de Joshua Tree kom je verspreid over het landschap tegen.

Uiteindelijk bereiken we precies om half twee de Interstate 15 en een half uurtje later rijden we Las Vegas binnen. De camper heeft erg dorst dus gaan we eerst tanken op de Boulder Hwy en rijden dan naar de overkant naar het Sams Town RV Park. We regelen twee plaatsen naast elkaar (ook voor Rob en Annie) en installeren ons. Inmiddels sms ik Rob dat we gearriveerd zijn en even later belt hij terug dat zij op de Strip rijden en er aankomen.

Het is leuk elkaar weer te treffen na die zes dagen en we gaan lekker in het zonnetje zitten en hebben een hoop bij te kletsen. Het is minder warm dan we gewend zijn van Las Vegas, maar wel heel aangenaam. ’s Avonds heb ik nasi gemaakt voor ons vieren wat we in de camper bij R&A opeten.

Na de koffie maken we nog een wandeling naar het naastgelegen casino van Sams Town en wonen de water/lasershow bij in de binnentuin. Het lijkt een beetje op de fonteinenshow van Bellagio maar dan in het klein. Het speelt zich af in het oerwoud met bijpassende geluiden en beesten en veel water. Erg leuk.

Hierna lopen we terug en zitten nog tot 12 uur buiten bij de camper onder het genot van een potje bier (Jan) en Mojito (Annie en ik), wat een drankje is met baccardi. Oftewel het is weer ouderwets gezellig!

Overnachting: Sams Town RV park $ 23,38 full hookup en Wifi
Gereden: 258 mijl
Getankt: $ 91,06 voor 25,58 gallon (3.559 p.g.)

Beginstand 4116

Koninginnedag! Voor ons geen Oranje en vrij zijn we toch al. We staan wat later op dan de bedoeling was en verlaten de camping pas om half tien. Ontbijten doen we in Grandma’s Cafe in Kanab zelf. We zitten tussen de locals en lachen ons een rotje om de verhalen die we opvangen om ons heen.

Een oude “dame” zat te vertellen hoe ze als figurante meegespeeld had in een van de vele films die hier in Kanab zijn opgenomen en ze zat op te scheppen tegenover wat oudere heren dat ze het bed gedeeld had met Jack Nicholsen.

Na een three egg omelet met toast en koffie verlaten we even over tien Kanab en rijden na een aantal mijlen Arizona in zuidwaarts naar Fredonia waar we even een stop maken bij een benzinetank om onze koffie bekers te vullen en waarvoor ik totaal $ 1 moest betalen!

We nemen nu de 389 West en passeren na een poosje Pipe Spring NM. We rijden gewoon door want dit hebben we jaren geleden al eens bezocht. We rijden eigenlijk parallel aan de zuidkant van Zion. De weg is dan ook prachtig. Weer een eindje verder komen we weer in Utah. Dit hele traject is duidelijk in ontwikkeling want we zien overal nieuwe en/of in aanbouw zijnde mooie huizen, sommigen staan nog te koop.

Om 11:30 uur rijden we de plaats Hurricane in en daar hebben we ineens weer bereik met ons mobieltje na drie dagen. Gelijk komen de smsjes binnen en we stoppen even aan de kant van de weg om ze allemaal te lezen en te beantwoorden.

Dan gaan we weer door en de weg wordt steeds mooier. Bij Washington, vlak voor St. George, rijden we de Interstate 15 op. Een paar afslagen verder gaan we er weer af en doen een paar boodschappen bij de Wal*Mart. Dan nemen we de 18 North via de Red Cliffs.

Even later passeren we het Snow Canyon SP. Terwijl we bij een scenic overlook point de parkeerplaats op rijden, gaan we door een diepe kuil en het deurtje van het bovenkastje vliegt open en alle glazen vallen op de grond. We schrikken ons een hoedje, maar gelukkig is alles nog heel. Goed spul van Road Bear!

We hebben een prachtig uitzicht hier over de Snow Canyon waar we een aantal foto’s van maken. In het park zelf zijn we al eens geweest. Ook de wildflower op dit viewpoint zijn erg mooi.

We vervolgen de 18 naar het noorden en de hele weg is een scenic road met bergen, valleien, veel groen en prachtige wildflower in allerlei kleuren. Ook zien we nog wat sneeuw liggen op de hogere bergen voor ons. Even voor twee zijn we bij Berryl Juction waar we linksaf gaan naar de grens van Nevada, onze 11e Staat inmiddels. Nu kan de klok echt een uur terug, want dat zal niet meer veranderen deze vakantie. Het tijdsverschil met Nederland is nu 9 uur vroeger.

Bij Panaca vinden we gelukkig een benzinepomp, want we zijn aardig leeg en je vindt hier nauwelijks tankstations in deze woestijn. Nadat de tank weer vol is gaan we nog 1 mijl naar het noorden de US 93 op en komen om 2 uur plaatselijke tijd bij het Cathedral Gorge State Park aan. Het waait hier gigantisch en uit de zon is het best wel frisjes.

We bezoeken eerst het Visitorcenter en gaan dan naar de campground in dit kleine park. Het geheel ziet er keurig verzorgd uit en we zoeken ons een plaatsje uit nadat we eerst $ 14 in het bekende envelopje hebben gedaan.

Het is ongelofelijk zo hard als het waait, het lijkt op een complete zandstorm. De camper schudt als een gek heen en weer. We trekken toch maar de stoute schoenen en een fleece jack aan en lopen via de trail naar de bijzondere rotsformaties. Of eigenlijk is het geen rots, maar lijkt het meer op klei. De vormen lijken op barokke cathedralen, vandaar ook de naam van het park.

Je kunt tussen al die hoge formaties doorlopen. Men noemt het hier “caves”, maar eigenlijk zijn het slotcanyons. Heel bijzonder en heel mooi. Alleen de wind is een enorme spelbreker. We worden compleet gezandstraald en ook ons fototoestel heeft er problemen mee. Het zand knarst ons tussen de tanden en we zijn er al gauw flauw van en gaan terug naar de camper.

We vermaken ons de rest van de middag en avond met luieren en lezen en maken het ons behaaglijk en gezellig. We hebben geen hookup en de generator mag ook niet aan. Maar we hebben gas en ik bak lekker lever met uien wat we vanmiddag hebben gekocht. We lusten dit allebei graag.

Het online zetten van het reisverslag moet wachten tot morgen.

Overnachting: Cathedral Gorge SP $ 14
Gereden: 188 mijl
Getankt: $ 85 voor 22,5 gallon (3.78 p.g.)

Eindelijk is het dan zover. Onze lang gekoesterde wens om White Pocket te bezoeken zal vandaag in vervulling gaan. Wij vonden het te riskant om dit zelf met een gehuurde 4WHD te rijden en achteraf gezien is het een juiste inschatting geweest. Via Sonja en David van het Amerikaforum kregen we de tip om deze tocht met Terry Alderman (fotograaf uit Kanab) als gids te doen. Toen we hoorden dat Hans en Henriette al een afspraak met Terry hadden gemaakt voor deze trip, hebben we gevraagd of wij ook meekonden. En zo is het gekomen….

H & H halen ons om 8:15 uur op van de camping en we rijden gezamenlijk naar Terry. Als we aankomen is hij is al druk bezig zijn (oude) Chevrolet in te laden en wij leggen onze bagage met drinken, voedsel en fotoapparatuur er bij. Om 8:30 uur vertrekken we en verlaten Kanab oostwaarts over de US 89. Het weer is perfect vandaag.

We slaan rechtsaf de House Rock Valley Road in die we nog kennen van onze tochten naar de Wave. Het is een dirtroad en even voorbij de Wire Pass Trailhead stopt Terry om wat lucht uit de banden te laten lopen. Dit is noodzakelijk omdat het laatste stuk naar White Pocket door behoorlijk mul zand en heuvelopwaarts gereden moet worden.

Na nog een aantal mijlen verlaten we de House Rock Valley Road en slaan linksaf het zandpad op. De eerste mijlen zijn goed te doen, maar dan begint het echte werk. Via slickrock en vooral veel zand ploegt de Chevy zich een weg door af en toe diepe sporen. Onderweg moet er nog een hek opengemaakt worden en we maken nog een korte fotostop. Ook komen we diverse zijpaden tegen. Je moet hier echt wel de weg weten. Na zo’n 2,5 uur rijden zien we voor ons de White Tower opdoemen. Daar moeten we naar toe en wordt het richtpunt. Uiteindelijk bereiken we na 3 uur ons einddoel en parkeren we de auto. Rugzakken op en nog een klein stukje lopen en we bereiken White Pocket.

Het is zo’n ademloos mooi gebied dat je er stil van wordt. We hebben hier uren rondgedoold en ontzettend veel foto’s gemaakt. We zijn het er alle vier over eens dat dit unieke stukje natuur de Wave een plaatsje doet zakken. Hier is het nog mooier!

Tegen drie uur verlaten we weer dit gebied en aanvaarden de terugreis. Onderweg stopt Terry nog een keer op de House Rock Valley Road en laat ons, na een kleine wandeling, een door hem zelf ontdekte Indian Petroglyf hoog boven in de rotsen zien. Tegen zes uur zijn we moe maar zeer voldaan weer terug in Kanab. We nemen afscheid van zowel Terry als Hans en Henriette en lopen terug richting camping. Het was erg leuk om deze dag samen met hen te beleven.

We gaan een hapje eten bij de naast de campground gelegen Pizzahut. We nemen buffalo wings en een panpizza en het smaakt ons uitstekend. Eenmaal “thuis” nemen we eerst een heerlijke douche en doen verder niets meer, behalve dan dit reisverslag bijwerken en de honderden foto’s van vandaag bekijken.

Wat een geweldige dag hebben we gehad. Een echt hoogtepunt van deze vakantie!

Overnachting: RV Corral $ 28 full hookup met wifi
Gereden: plm 80 mijl one way met de Chevy van Terry
Kosten: $ 90 p.p.

Beginstand 4102 mijl

Vandaag staat er niet al te veel op de planning, dus doen we het rustig aan. Het is prachtig weer en we ontbijten buiten. Om half elf gaan we met de camper op pad om een bezoek te brengen aan “Best Friends Animal Sanctuary” wat 5 mijl ten noorden van Kanab ligt in de prachtige Angel Canyon. Deze tip kregen we gisteren van Wim (campingeigenaar).

We rijden Kanab door over de scenic US 89 en na 5 mijl zien we inderdaad het bord met “Best Friends”. We slaan rechtsaf de Angel Canyon in en na 1 mijl komen we al bij het Welcome Center waar we een eerst een 20 min durende film bekijken over dit opvangcentrum voor dieren. We zijn erg onder de indruk over de grootsheid van dit hele project.

Het is Amerika’s grootste opvangcentrum voor zieke, verwaarloosde, gehandicapte of kansloze dieren. Er zijn hier permanent 1800 tot 2000 dieren die een speciale verzorging krijgen. Het gaat hierbij om allerlei soorten dieren, zoals honden, katten, vogels, maar ook paarden, ezels en ander groot en klein wild. Je kunt in dit centrum een guidetour maken met een Van die zo’n anderhalf uur duurt. Je rijdt dan door de prachtige canyon en bezoekt Dogtown, Catsvillage, Bunny House etc. De paarden kun je vooraan bij het Welcome centrum zien.

Er zijn over de 400 werknemers en per jaar werken er nog eens zo’n 4200 vrijwilligers mee. Veel vooral jonge mensen brengen hier hun vakantie door en werken tegelijkertijd als vrijwilliger voor dit fantastische doel.

Het geheel wordt gefinancierd uit memberships en donaties. Ook vele bekende filmsterren geven grote sommen geld. Kanab is ook bekend vanwege zijn filmlocaties. Er zijn hier heel wat bekende films en TV-series opgenomen. Economisch gezien is “Best Friends” ook heel belangrijk voor de ontwikkeling van Kanab.

Het was een bijzonder interessant en indrukwekkend bezoek in een schitterende omgeving. Ik kan iedereen die van dieren en natuur houdt, een bezoek aanbevelen. Uiteraard is er ook een giftshop waar je van alles kunt kopen.

Na dit bezoek hebben we camper geparkeerd in het centrum van Kanab en zijn wat winkels binnen gegaan. Ik heb nog een leuk t-shirt gekocht. Bij de fotozaak van Terry Alderman zien we Terry buiten voor de deur zitten. We maken kennis met hem en spreken het een en ander met hem door over de trip die we morgen met hem gaan maken naar White Pocket.

Hierna rijden we terug naar de camping. We brengen nog een tijdje lezend in het zonnetje door en nemen dan een lekker douche in het mooie badhuis van de camping. Tegen vijf uur lopen we naar het centrum van Kanab en informeren bij het Best Western Motel of Hans en Henriette al gearriveerd zijn. Dit bleek nog niet het geval en terwijl wij langzaam lopend door Kanab slenteren zien we ze ineens in hun niet te missen grijze Nissan X terra aankomen. Zij zien ons ook en komen naar ons toe rijden. Ze waren wat verlaat door de zware trail die zij die dag hadden gedaan. De begroeting was allerhartelijkst.

Maar Hanz was eerst moeilijk te herkennen, want hij zag er niet uit!!

We hebben wat afgesproken voor ’s avonds en tegen zeven uur kwamen ze op de camping aangereden. Uiteraard eerst uitgebreid bijgekletst over en weer over al onze belevenissen en daarna hebben we bij de Mexicaan aan de overkant gezellig met z’n vieren gegeten. Daarna zijn we ieder naar ons eigen bedje gegaan, want er wacht ons morgen een grote dag en we moeten op tijd op.

Overnachting: RV Corral $ 28 full hookup met wifi
Gereden: 14 mijl
Getankt: niet

Beginstand 4022 mijl

Midden in de nacht om half vier schrikken we wakker van de telefoon. Blijken het de ouders van Jan te zijn. Heel lief dat ze ons bellen en goed bedoeld maar deze oudjes van negentig jaar hebben geen flauw benul hoe dat zit met tijdsverschil. Gelukkig is alles goed met hen en hebben we even bijgepraat.

Het is schitterend weer en we doen het kalm aan vanochtend. We hebben besloten Page toch maar te verlaten en de komende drie nachten naar Kanab te gaan. Nadat alles gereed is voor vertrek, verlaten we om even over tien de camping.

We gaan eerst naar de Wal*Mart Supercenter hier in Page voor wat boodschappen en we kijken gelijk even naar een nieuwe TomTom. Nu hadden ze hier alleen TomTom One en die wil ik niet. We kijken in Vegas wel weer verder. Wel heb ik nog een paar korte broeken met stretch kunnen scoren, eentje van spijkerstof, een witte en een kakikleur. Dat zit wel zo prettig. Door al dat gevreet knelt een en ander behoorlijk in de taille….

Als we klaar zijn met onze inkopen pleeg ik op de parkeerplaats bij de Wal*Mart enkele telefoontjes met het thuisfront in Nederland en zijn we weer met van alles op de hoogte. Hier in Page had ik tenminste bereik met mijn mobieltje en in Kanab is dat niet het geval zoals later bleek. Goed gegokt dus!

We verlaten Page en rijden over de brug over de Coloradoriver met zicht op de Glen Canyon stuwdam. Altijd weer indrukwekkend om te zien. Een eindje verder rijden we met de camper via een wasbordroad omhoog naar een viewpoint. Hier hadden we een schitterend gezicht op Lake Powell met zijn rode rotsen en helblauwe water. Telkens als we hier komen zijn we weer onder de indruk van dit fantastisch mooie gebied.

Het is inmiddels half een als we via de US 89 onze weg vervolgen naar Kanab wat 73 mijl verder ligt. Onderweg passeren we de grens met Utah (onze 10e Staat) en klopt de tijd ook weer. We zitten nu op 8 uur tijdsverschil met Nederland. In Kanab kijken we eerst op de Crazy Horse Campground wat vlak voor de jct 89/89A ligt, maar dat vinden we maar een wat oudbollige toestand. We gaan nu op de junction naar links en 1 block S zit de RV Corral Campground. Een viersterrencamping en die door een Nederlands echtpaar wordt gerund zoals later bleek.

De campground ziet er prachtig en goed onderhouden uit, er is free Wifi met een snelle verbinding en met onze AAA kaart krijgen we ook nog korting. Als we ons aanmelden blijkt de dame een Nederlandse te zijn en na wat gepraat te hebben krijgen we een heel mooi plekje toegewezen voor de komende drie nachten. Er is ruimte om aan beide kanten van de camper te zitten, zowel in de zon als in de schaduw en alles ziet er picobello uit. Ook het toiletgebouw waar we een sleutel voor krijgen.

Als Jan bezig is de waterslang aan te sluiten, komt de Nederlande eigenaar (Wim) aangelopen. Onze aansluiting lekt wat en hij haalt een tang op en wat witte tape zodat dat euvel ook weer verholpen is. We komen met hem in gesprek en hij vertelt hoe hij hier elf jaar geleden naar toe is gekomen met zijn vrouw en hoe ze deze camping hebben opgezet e.d. Sinds twee jaar hebben ze een Greencard. Zo maken we deze vakantie opnieuw kennis met Nederlanders die zich in Amerika gevestigd hebben. Ieder heeft zo zijn eigen verhaal en bijzonder interessant allemaal om naar te luisteren.

Jan doet een rondje over de camping en komt terug met een foto van een caravan van Cruise America. Wij zijn geen fan van dit verhuurbedrijf, daar hebben we teveel negatieve berichten over gehoord, maar dat ze nu ook caravans verhuren is toch wel heel bijzonder en voor ons in elk geval nieuw.

De hele middag zitten we lekker in de zon en draaien ondertussen een paar wasmachines door en brengen de camper weer wat op orde. We hebben voor ons gevoel een rustdag en genieten hier echt van. Ook dat hoort bij vakantie.

We hebben nog een kantenklare (overgebleven) maaltijd in de vriezer die we opwarmen en we nemen weer verse aardbeien met wipped cream na. Vanavond weer tijd en gelegenheid om het reisverslag bij te werken en de afgelopen twee dagen online te zetten. Wat een verademing als je een snelle verbinding hebt!

Morgenmiddag hebben we een afspraak met Hanz en Henriette en met Terry onze gids voor de tour van dinsdag. We zijn heel benieuwd wat dit ons gaat brengen. We verheugen ons erg op deze bijzondere tour naar het unieke gebied van White Pocket.

Overnachting: RV Corral $ 28 full hookup met wifi
Gereden: 80 mijl
Getankt: $ 79,44 voor 22 gallon (3.569 p.g.)

Beginstand 3701 mijl

Vandaag is Rob jarig!! Gisteravond hebben we dat al een beetje gevierd met een etentje in het café op de campground. Echt op z’n boerenfluitjes maar heel gezellig. Als je de kok gezien had, hadden jullie ook in een deuk gelegen. Een soort Catweezle figuur met een vooruitstaand puntbaardje, een doek om z’n kop, schortje voor en in de korte broek. Maar het eten was goed en vooral de homemade pie als toetje was niet te versmaden.

Het was erg koud vannacht (om het vriespunt) en we hebben een extra deken van Road Bear over gedaan. Vanmorgen echter scheen de zon alweer en om 8 uur stonden Jan en ik dus voor de camper van Rob “Happy Birthday” te zingen, zat de jarige op de doos! Na de gebruikelijke felicitaties nog even een fotosessie gemaakt, want we gaan vanmorgen ieder een eigen kant op en anders “missen” we elkaar zo….

Jan en ik hebben besloten niet de hike naar El Morro te doen, maar ons planning te volgen en naar Page te rijden vandaag. Dat is een beste afstand en onderweg willen ook nog de Coal Mine Canyon bezoeken. Dus was het tijd om afscheid van elkaar te nemen. Over een week treffen we elkaar weer in Las Vegas. We hebben nog wel even een foto genomen vanuit de camper van El Morro NM.

We vertrekken om 8:45 uur en vervolgen de 53 en slaan voor Zuni rechtsaf om via de 602 naar Gallup te rijden. Van hieruit nemen we de 264 west en rijden via Window Rock door het Hopi Reservaat. Dit stuk hebben we vorig jaar ook gereden en is helemaal een scenic way die over de drie mesa’s loopt met veel bochten en klimmen en dalen. Ben je daar eenmaal de First mesa voorbij, wordt weg rechter en het landschap vlak.

Even voorbij milemarker 337 is de afslag naar de Coal Mine Canyon. In de verte zie je een windmolen als herkenningspunt. De weg is een dirtroad en bij goede omstandigheden met een gewone auto te berijden en achteraf ook wel met een camper. Wij besluiten echter geen risico’s te nemen en parkeren onze RV een paar meter van de weg op de dirtroad waar net een mooi plekje voor is. We gaan maar gewoon lopen naar de windmolen en binnen 10 minuten zijn we er al.

Achter de windmolen bevinden zich picknicktafels en van hier heb je al een prachtig gezicht op de Coal Mine Canyon. We lopen de rim langs en zoeken naar een mogelijkheid om in de canyon af te dalen. Op verschillende punten komen we een eindje naar beneden, maar steeds stuiten we weer op te steile en te gevaarlijke stukken. Dus de bodem hebben we niet bereikt. Daar moet je echt meer tijd voor uittrekken. Wij hebben hier anderhalf uur rondgedoold en ontzettend genoten van dit prachtige stukje natuur. Het heeft iets weg van Bryce met de prachtige roze, rode, witte, grijze en zwarte kleuren. We hebben heel wat plaatjes geschoten hier!

We lopen weer terug naar de camper en vervolgen onze weg naar Page. Even voor Tuba City maak ik nog een foto van Moenkopi, een Indianendorpje van de Navajo’s.

Via de schitterende US 89 North rijden we naar Page. We zien weer de mooist gekleurde zandsteenformaties en aan onze rechthand rijden we parallel aan de prachtig rood gekleurde Echo Cliffs.

Om 5 uur komen we aan op de voor ons bekende campground in Page. Eigenlijk kan de klok een uur terug, maar dat doen we niet. Morgen rijden we naar Kanab in Utah hier vlakbij en dan moet de klok toch weer vooruit. We genieten nog een poosje van de zon en maken daarna samen de warme maaltijd. Jan bakt een lekker lapje vlees (in de koekepan, want Rob en Annie hebben de BBQ) en ik maak salade. We hebben er frietjes bij die je in de magnetron kunt doen (zitten in een speciaal daarvoor geschikt doosje met aluminium binnenkant. Wat een uitvinding! Heerlijk krokant en niet vet. We nemen vruchtenyoghurt na.

Na een heerlijke douche gaan we met de foto’s en de laptop aan de gang. Er is hier wifi, maar een vreselijke slechte verbinding. Waarschijnlijk moeten we tot morgen wachten met het oploaden van het reisverslag.

Overnachting: Lake Powell Campground $ 24,35 full hookup
Gereden: 321 mijl
Getankt: $ 80,56 voor 21,8 gallon (3,68 p.g.)

Beginstand 3390 mijl

Als we wakker worden schijnt de zon volop, maar het is nog behoorlijk frisjes zo ‘s morgens vroeg. Zo’n 17 gr C. Om half negen verlaten we Alamogordo. Rob rijdt maar weer voorop nu ons Tommy het helemaal niet meer wil doen. Hij wou gisteravond tenminste ook niet meer opladen via het electriciteitsnet. Waarschijnlijk toch iets gebeurt gisteren toen de nieuwe adapter doorbrandde. We halen de houder ook maar van het raam, hebben we wat meer zicht met foto’s maken onder het rijden vanuit de camper.

We volgen eerst hwy 54 naar het noorden welke route als scenic staat omschreven, maar wat bij ons niet als zodanig overkomt. Weliswaar zien we de Sacramento Mountains aan onze rechterzijde, maar voor de rest is de weg een rechte steeds stijgende streep in een kaal landschap.

Bij Carizozo slaan we linksaf af en gaan de 380 west op. We passeren het Valley of Fire Recreation Area, een vulkanisch gebiedje, waar we even een fotostop maken om het zwarte gesteente op de gevoelige plaat vast te leggen.

De rest van de 380 is meer scenic dan de 54 van daarstraks. Heuvelachtig en veel geel grasland aan weerszijden van de weg met daarop groene struiken en daartussen een hoop yucca’s. We bereiken hier onze 3500 mijl grens. Dat is het aantal wat we gratis van Road Bear meegekregen hebben. De verdere mijlen moeten we bijbetalen. Met veel lawaai scheert een straaljager over ons heen waar we ons een hoedje van schrikken. Rob en Annie ook, bleek later.

Een paar mijl ten zuiden van Socorro draaien we de Interstate 25 op richting Albuquerque. Onderweg zien we hier een groot melkveebedrijf en in de lucht cirkelt steeds een groter vliegtuig die begeleid wordt door twee heli’s. Ze draaien steeds rondjes en we vragen ons af wat dit te betekenen heeft.

Bij Los Lunas verlaten we de Interstate en gaan eerst tanken voordat we bij de Subway een footlong gaan scoren voor de lunch. We nemen deze keer een nieuw product, de Big Philly Cheese Steak. Hij is wat duurder, maar er zit veel lekker vlees op met kaas en wordt dan getoasted waardoor de kaas lekker smelt. Een lekker lunchhapje!

We steken nu schuin door naar de I 40 via Hwy 6 en laten daardoor Albuquerque aan onze rechterhand liggen. We hebben deze stad al een aantal malen bezocht en slaan hem deze keer over. Eenmaal op de I 40 kom je in Indianengebied. De natuur langs deze snelweg is prachtig. We zien weer rode rotsen en op de achtergrond de Rocky Mountains waar we zelfs nog een vlokje sneeuw op de top bespeuren.

Tegen half 3 verlaten we de Interstate en gaan via hwy 53 naar El Malpais NM. Het is nog een heel stuk rijden naar het informatiecenter en bijzonder interessant kan ik de weg niet vinden. Dit gebied is bosachtig en ook vulkanisch wat je af en toe kunt zien aan wat zwart gesteente.

We krijgen van de ranger veel informatie over dit Nat. Monument. Je kunt hier een hike doen van 3 mijl en wat grotten bezoeken. Ook is er een eindje verderop een Ice cave, maar die is in particulier bezit en niet echt de moeite waard hadden we al gehoord van Hans (Yeehaw). De ranger laat ons een foto zien en het kleine stukje ijsvloer lijkt ons ook echt niet de moeite voor een bezoekje. Het is hier behoorlijk fris en het is niet zo vroeg meer, dus we besluiten gewoon door te rijden naar El Morro NM.

El Morro Nat. Monument is een hoge grote rots waar je een 2 uur durende hike naartoe kunt maken. Bovenop de rots bevinden zich ruines. Vroeger bevonden zich hier wel zo’n 800 “kamers”. In dit park is een kleine campground van 9 plaatsen waar we eerst heen rijden. Er zijn nog een paar kleine plekjes vrij, maar dat is niet geschikt voor de 31 ft’er van Rob.

We rijden een klein stukje terug over de 53 en daar bevindt zich het El Morro RV Park waar voldoende plaats is met full hookup. Ook is er Wifi, maar de verbinding is errug langzaam. We zoeken samen met de eigenaresse al wandelend twee mooie plaatsen uit. We besluiten hier te blijven en eventueel morgen de 2 uur durende hike naar El Morro te doen.

De office van de campground is tevens een cafe en we worden attent gemaakt op een speciale feestelijke maaltijd vanavond ter gelegenheid van een student die terug is uit Zuid Amerika. Er wordt daarvoor een speciale Braziliaanse maaltijd geserveerd. We besluiten dit locale feestje hier in de rimboe maar eens mee te maken en reserveren voor zeven uur vanavond. Rob is morgen (26 april) jarig, maar in Nederland is hij nu al jarig en wij bieden dit hem dan maar aan als verjaardagskadootje. Ben benieuwd wat het wordt strakjes. Morgen horen jullie er meer van.

Overnachting: El Morro RV Park $ 21,31
Gereden: 311 mijl
Getankt: $ 79,07 voor 22,79 gallon 3(,47 p.g.)